Obserwatorzy

sobota, 3 września 2016

Złodziejka marzeń - Anna Sakowicz

Joanna to czterdziestoletnia nauczycielka samotnie wychowująca nastoletnią córkę Lusię. Zmęczona pracą zawodową postanawia iść na urlop zdrowotny i zacząć realizować swe marzenia. Zamiast odpoczywać, musi jednak wyjechać, by zaopiekować się chorą ciocią. Pobyt w Starogardzie Gdańskim okazuje się pełen niespodzianek. Joanna zaczyna pisać, prowadzi "śledztwo" dotyczące przystojnego sąsiada i udziela się w hospicjum, przede wszystkim jednak wskutek tych doświadczeń całkowicie odmienia swe życie.
Złodziejka marzeń to napisana żywym językiem, utrzymana w ciepłym, zabawnym, optymistycznym, a niekiedy poważnym tonie powieść obyczajowa, która realistycznie oddaje atmosferę niewielkiego miasta, łamie stereotypy i pokazuje, że nigdy nie jest za późno, by zacząć nowe życie. 



Ciekawa, choć dość przewidywalna książka na popołudnie przy herbatce. Główna bohaterka wraz z córką, za namową matki przenosi się na drugi koniec Polski by zaopiekować się dawno niewidzianą ciotką. Ciotka jak na swój wiek i jak na towarzyszące jemu choroby jest dość żwawa i bystra. Joanna poznaje przystojnego Piotra i nawiązuje z nim znajomość, choć szybko zaczyna jej coś w mężczyźnie nie grać, na dodatek podsłuchuje pewną rozmowę. Rozmowa jest tak szokująca, że postanawia przeprowadzić prywatne śledztwo czy naprawdę ów Adonis jest zbokiem... Do Asi przyjeżdżają przyjaciółki, spotkanie tych trzech kobiet prowadzi do zabawnych zdarzeń, sama bohaterka jest mistrzynią w pieczeniu ciast i niespełnioną pisarką...
Książkę czyta się szybko i przyjemnie, najbardziej spodobał mi się wątek pomocy potrzebującym w fundacji i praca w hospicjum. Z chęcią przeczytam drugą książkę tej autorki :) 


Książkę dostałam w ramach zabawy Wędrująca książka, jej właścicielką jest Misiek77, a do mnie przyleciała od MammyMai z takim prezentem :




Ja posłałam do Judyty:



A oto mój wpis do zeszytu:


czwartek, 1 września 2016

U mnie dalej świątecznie...

Podziwiam te z Was, które mają czas i ochotę na całoroczne świąteczne karteczkowanie, ja mimo, górnolotnych planów nie mogłam się jakoś zabrać... We wrześniu wypadało by jednak już ruszyć, by później nie świecić oczami. Jeśli okazało by się, że tych kartek naprodukowałam za dużo, to zawsze znajdzie się ktoś komu można wysłać, - chociażby Dzieciakom - Starszakom z Domu Opieki w Niegowe, których poznaliśmy przy okazji Robótki :)

W tym miesiącu Ula rzuciła nam śnieżynkę na tapetę ...ja w sumie od razu sobie obmyśliłam jaka ta kartka ma by, zaprowadziłam Adasia do zerówki i usiadłam do roboty :)




A oto banerek:


środa, 31 sierpnia 2016

Coraz bliżej święta :)

Uważam sezon 2016 na prace bożonarodzeniowe rozpoczęty:) Starałam się jak mogłam by się wyrobić z wyzwaniem u Uli, wytyczne były proste - guzik, ja dodatkowo zrobiłam drugą kartę - lipcową z Aniołkiem, mam wrażenie, że są jakby z jednej serii, a Wy co myślicie? Dzisiaj ostatni dzień wakacji, jak pewnie każdy wie to czasu mało, bo dzieci do oporu chciały się bawić na dworze. Zdjęcie robiłam po zachodzie słońca, mało tego laptop stary dziad się wiesza, a picassa ledwo dycha, więc nie wiedziałam w czym te zdjęcia zretuszować, ale ufff udało się....

Dzisiaj już jest dużo słońca, więc podmieniam zdjęcia na lepsze :)




wtorek, 30 sierpnia 2016

Przetwory c.d.

Nie próżnuję, na potęgę produkuję pomidory w octowej zalewie... Pomidory parzymy, ściągamy skórkę, kroimy w plastry, dodajemy cebulę i pieprz, układamy w słoikach i zalewamy zalewą
1 litr wody, 
6 łyżek octu, 
2 łyżki cukru,
2 łyżki soli..

Pasteryzujemy ja robiłam to w piekarniku w temp 90 stopni przez 25 minut... Taką pasteryzację przeprowadzałam w tym roku pierwszy raz, więc dopiero w przyszłym mogę powiedzieć ile słoików będzie zepsutych... Oby niewiele..


W TYM poście prezentowałam Wam przepis na paprykarz domowej roboty - pokusiłam się o jego zrobienie i gdyby nie to, że nie mam już małych słoików, zrobiłabym jeszcze co najmniej jedną porcję. Nina zajadała się nim dzisiaj prosto z talerza, mimo, że ja sama za rybami nie przepadam, to z apetytem taki paprykarz sobie zjadłam :

 

Mam jeszcze od kuzynki sprawdzony przepis na sos do makaronu:

1,5 kg pomidorów
1-2 strąki papryki, 
1 cebula,
2 łyżki cukru, 
3 łyżki oliwy,
1 łyżeczka majeranku,
1 łyżeczka soli, 
1 łyżeczka papryki, 
2 łyżeczki wegety,
2-3 ząbki czosnku

Ilość przypraw jest przykładowa, jeśli ktoś nie lubi czosnku zmniejsza jego ilość, można również dodać, oregano, bazylię, zioła prowansalskie itd.. Wszystko gotować 40 minut, zmiksować, wlać do słoików, pasteryzować 20 minut (gotować)

sobota, 27 sierpnia 2016

Wyzwanie # 5 - Ptaszek w klatce

Udał mi się przygotować kartkę na wyzwanie u Hubki, prezentuje ją z lekkim opóźnieniem przez stary, złomiasty laptop...Wytyczna to budka dla ptaków bądź klatka i sznurek, oto jak ja poradziłam sobie z zadaniem :

Sama jestem zadowolona z tej kartki, ale wydaje mi się, że wyglądała by jeszcze ciekawiej gdybym potuszowała brzegi, jaki tusz polecacie?

Jeśli jeszcze ktoś na ochotę dołączyć do zabawy to może to zrobić do 8 września :

wtorek, 23 sierpnia 2016

Wow...

Patrząc na cudne kartki, które przesłaliście dla mojego synka tylko to jedno słowo ciśnie się na usta. 


6 lat temu Adaś był już na świcie, urodził się 5 minut po północy... Ja z samego porodu nie wiele pamiętam, poza nerwami, zniecierpliwieniem i strachem, ponieważ próbowałam go urodzić przez 16 godzin, ale sprawa nic, a nic nie posuwała się na przód... wręcz przeciwnie, wreszcie gdy dziecku zaczęło ginąc tętno lekarz zdecydował się na cesarkę i dzięki Bogu, bo Adaś był obwiązany dwa razy pępowiną wokół szyi i rączek... 
Dzisiaj Adaś jest mądrym, wrażliwym i dobrym chłopczykiem :)
Z kartek ucieszył się niesamowicie... nie mógł uwierzyć, że Panie, które go nie znają postanowiły coś mu przysłać... Zaprasza wszystkich na torcik, a więc częstujcie się, a ja przystępuje do prezentacji kartek i prezentów od Was Kochane :)


Tak jak Wy nas zaskoczyłyście tak samo zaskoczyła mnie Poczta Polska, bo z tego co się doliczyłam przyszły wszystkie karteczki :)










Mniej więcej w takiej kolejności koperty przynosił listonosz :

Od Natalii:



Od Anetty:


Od Ani:


Od Basi:







 Od Lidki:



Od Tiny:








I od Anitki :



Od Krysi:



Justyna o Adasiu pomyślała już kilka dni przez jego ur , a oto jest prezent, a właściwie jego część :
 


Dziękuję Wam bardzo serdecznie :) Kartki i prezenty są przepiękne Adaś był naprawdę zachwycony:)

poniedziałek, 22 sierpnia 2016

Pamiątkowy wpis do zeszytu...

Jakiś czas temu Justyna zaproponowała nam "zabawę", puściła w obieg zeszyt, który powstał z okazji Jej ślubu, a chętne dziewczyny mogły wpisać do niego dwa słowa. Zeszyt niestety gdzieś utknął, więc za radą czytelniczek powtórzyła akcję. Tym razem każda z chętnych osób miała przygotować kartkę do segregatora. 
Jeśli macie ochotę możecie w każdej chwili dołączyć do zabawy, post organizacyjny TUTAJ. 


Oto moja kopertówka:





A tutaj już umocowana na kartce, która zostanie wpięta do segregatora:
 


Miejsce na życzenia:
 


Całość:) 

 

piątek, 19 sierpnia 2016

Harlan Coben - Schronienie

Szesnaście lat temu Myron Bolitar po raz ostatni rozmawiał ze swoim bratem, Bradem. Niespodziewanie dowiaduje się, że Brad nie żyje – zginął w wypadku samochodowym na oczach własnego syna, nastoletniego Mickeya. Matka chłopaka trafia na odwyk, on sam zaś musi zamieszkać ze swoim nielubianym wujem Myronem i na dodatek zmienić szkołę. Nowe gimnazjum oznacza nowych przyjaciół, nowych wrogów i nową dziewczynę – prześliczną Ashley. Pewnego dnia Ashley nie pojawia się na zajęciach, znika bez śladu. Nie mogąc się z tym pogodzić, Mickey rozpoczyna poszukiwania. I odkrywa, że pozornie skromna i nieśmiała nastolatka nie była osobą, za którą się podawała. W takim razie kim była? I co się z nią stało? To nie jedyna tajemnica, z którą musi poradzić sobie chłopak. Mieszkająca w pobliżu samotna staruszka wypowiada zagadkowe słowa – Twój ojciec nie umarł, nadal żyje. Próbując dotrzeć do prawdy o własnym ojcu, Mickey wplątuje się w mroczną i niebezpieczną intrygę, której korzenie sięgają czasów Holocaustu... 



Książki Harlana Cobena czytałam kilka lat temu, ale wciąż mam do niego sentyment, dlatego też jeśli w biblibiotece pojawi się coś jego autorstwa, natychmiast wypożyczam. O tyle o ile Nieznajomy - najnowsza powieść, strasznie mnie zawiodła, o tyle Schronienie było całkiem fajne... I cieszę się, że wreszcie miałam możliwość przeczytania książki, a czasu spędzonego z nią nie uważam za zmarnowanego.
Głównym bohaterem Schronienia jest Mickey - 15letni bratanek znanego zapewne wszystkim Mayrona. Nastolatek w tragicznym wypadku stracił ojca i co grosza był tego świadkiem, matka nie mogąc sobie poradzić z sytuacją spada w szpony nałogu, Mickey zamieszkuje w rodzinnym domu ojca i wuja, a właśnie Mayron sprawuje nad nim opiekę... Pewnego dnia w drodze ze szkoły, otwierają się drzwi owianego legendami domu, a tajemnicza, rozczochrana kobieta w białej, podartej sukni oznajmia, że jego ojciec życie.. W tym samym czasie z dnia na dzień Mickey traci kontakt ze swoją dziewczyną i rozpoczyna poszukiwania, wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi Emą i Łyżką... Czy obie sprawy coś łączy, jak się zapewne możecie domyślać tak... Mickey z przyjaciółmi rozpoczyna śledztwo, ale zaskoczenie jest bardzo zaskakujące... Mające związek z czasami II wojny światowej...
Książkę polecam, czyta się naprawdę szybko...akcja jest wartka, bohaterowie ciekawi, jedynym mankamentem jest fakt, że główny bohater jak na swój wiek, jest nierealistycznie dojrzały, autor obdarzył, go ponadprzeciętną siłą, inteligencją, umiejętnościami (sztuki walki, prowadzenie samochodu), może w Ameryce takie rzeczy nie dziwią, ale u nas młodzież w tych sprawach odstaje... Ja to obeszłam w bardzo prosty sposób, założyłam, że Mickey ma po prostu więcej lat... gdzieś koło 18stki...Podobała mi się również narracja w pierwszej osobie.. główny bohater zwracał się bezpośrednio do nas...
Świetnie wpleciony w fabułę został wątek drugiej wojny światowej...
Jeśli wpadną mi w ręce kolejne części to z chęcią przeczytam..